یکی از درد ها همین است: توجیه کردن.در همه چیز خودمان را استثنا فرض می کنیم. برای هر قانونی،توجیه داریم. از صف نانوایی بگیر تا ذره ذره وجودمان و روزمان و روزگارمان را توجیه پر کرده است. اگر هر قانونی را دور میزنی و دلیل زیبایی برایش می آوری تو فیلسوف نیستی یک توجیه گر هستی. این درد هست که با توجیه کردن پایمان را روی حقوق دیگران می گذاریم. این مساله زوال اخلاقی عمیقی را به همراه دارد که لحظه ای از جلوی چشمانمان دور نمی شود.انسان بالغ به حقوق دیگران احترام می گذارد و یک بی شعور توجیه می کند. فرقی ندارد باسواد باشد یا بی سواد.

درک حق و حقوق دیگران و احترام به آن غایت درک و سواد و فضایل است.

برای من که در چهل و سه سالگی کمتر به نظر دیگران اهمیت میدم، برای من که آروم و خونسردم،برای من که هویت جدیدی ساختم تا از شر وصله ناجور اسم اشتباه در بیام، برای من که کتاب می خونم و پیوسته می خونم،برای من که بهبود و رشد رو مستمر میخام، همایون، بودن نیست، شدنه.

بلوغ رو در مردمی می بینم که دیگه برای آوار مصیبتی که به سرشون میاد جک نمی سازن.ما در یک ترومای بزرگ هستیم.این اصلا خنده دار نیست.

امروز که نارنگی اومد، پاییز هم اومد.فرقی نداره اول مهر باشه یا نباشه‌.پاییز غمگین.پاییز دلگیر. پاییز دوست داشتنی.

سیستمی وجود دارد که رقابت نمی کند. رقیب را حذف می کند.

آقای فردوسی پور من با دیدن بغضت از صبح بغض دارم.در وضعیتی به سر می بریم که نخبگان هم بغض تو اند و پخمگان پرچمدار و بر صدر. آقای فردوسی پور بغض تو بغضی به وسعت یک ایران ، یک وطن است و ما همبندی های تو هستیم که از درد مشترک بغض مشترکی داریم.

مرزی وجود دارد که بعد ازون جنایت،جنایت نیست؛بلکه قهرمانیه

تنهایی یعنی غیبت شیرین نگاه ها.