ما تن‌مان زخم برمی‌دارد و نمی‌دانیم چرا چنین خون‌آلودیم وقتی گلوله‌ای به ما اصابت نکرده

چه بیزارم از شما که ما را کشتید و می‌کشید. از شما بیزارم که خاکمان را میراث‌دار درد و رنج کردید.

اما خوشبختانه قدرت تاریخ انقضا دارد.

نخستین قدم به سوی آزادی گذر از هراس به سوی حقیقت است.

"صبر کنید"، برای ما یعنی هرگز. 

وقتی یکی بدو گفت: «مرا پندی ده.» گفت: «چندان غبطت بر زندگان بر که بر مردگان می‌بری.» یعنی هرگز مگوی دریغا که من بتوانمی چندان سیم جمع کردمی که او کرد و بگذاشت به حسرت. بلکه غبطت بر آن بری که چندان طاعت که کرد باری من کردمی.
دیگر: «هیچ کس به مرده حسد نبرد بر زنده نیز نباید برد که این زنده نیز زود مرده خواهد شد.»

تذکره الاولیا

به تاخیر انداختن بیش از حد عدالت،انکار عدالت است.

بس که طواف کردمت مرا به حج نیاز نیست