به عنوان اولین نوشته‌ی من اینجا، باید درمورد چی بنویسم؟ آیا اینجا هم وسواس به خرج بدم و هرچیزی رو هزار بار بررسی کنم؟ یا تصمیم بگیرم حداقل اینجا آزاد باشم؟ 

دوباره داستان بنویسم بدون اینکه همه جوره زیر سوال ببرمش؟ یا درمورد خاطرات کسل‌کننده روزانه ام بنویسم؟

تنها چیزی که با اطمینان می‌تونم درمورد اینجا بگم، اینه که دوستش دارم. احساس خیلی خوبی بهم می‌ده. راحتی، بدون استرس و با وجود اینکه پنل مثل بیان کلاسیک نیست، اما صفحه نوشتن اینجارو دوست دارم. دلم می‌خواد اینجا بمونم و دوباره اونقدر بنویسم که خودم تغییراتم رو احساس کنم و ببینم. 

من اون گذشته رو پشت سر گذاشتم و حالا جلد جدید کتاب زندگیمو آغاز کردم. همین‌جا، تو همین صفحه. اینجا برام مثل همون کاغذ سفید می‌مونه؛ کاغذی که نگران این نیستم بخواد قضاوتم کنه.

الان بزرگتر شدم، خودم از تغییراتم و تصمیم‌هام راضی هستم و می‌دونم بهترین تصمیم‌های ممکن رو برای ادامه مسیرم گرفتم. یک فردی که بسیار ازش مطمئنم، امروز بهم گفت که با انتخابی که انجام دادم نشون دادم که بزرگ شدم. و بابتش به خودم افتخار می‌کنم. 

این یک سال رو خیلی تلاش کردم، برای همه‌چیز. برای بهتر شدن، برای گذشتن از ترس‌هام و ضعف‌هام و مهم‌تر از همه، برای رها کردن. هنوز نمی‌تونم بگم خودم رو دوست دارم، ولی حداقلش از خودم متنفر نیستم و همین نشونه خیلی خوبیه. 

بالاخره قرار نیست تا ابد تو این خونه بمونم. رفتن من هم به زودی می‌رسه. و امیدوارم این بار، جلد سوم کتاب زندگیم رو، بیشتر دوست داشته باشم.

ممنونم بابت همه‌ی زحماتی که دوست خوبم، راوی عزیز برای این پلتفرم کشید و الان وقتی می‌نویسم می‌فهمم چقدر آزادم🫐🤍